Το Πράσινο Κίνημα για την Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού: Διεκδικούμε καθολική προσβασιμότητα

 

Η 15η Οκτωβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού, αποτελεί μια ημέρα-σύμβολο για το δικαίωμα των ατόμων με οπτική αναπηρία στην ελευθερία, την αυτονομία και την ανεξάρτητη διαβίωση. Το Πράσινο Κίνημα, με αφορμή τη σημερινή ημέρα, ενώνει τη φωνή του με το αναπηρικό κίνημα και υπογραμμίζει ότι η κοινωνική δικαιοσύνη και η οικολογική μετάβαση περνούν μέσα από την πλήρη και απρόσκοπτη προσβασιμότητα στον δημόσιο χώρο.

Δυστυχώς, οι ελληνικές πόλεις παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αφιλόξενες. Τα κατειλημμένα πεζοδρόμια, οι κακοσυντηρημένοι ή ανύπαρκτοι οδηγοί όδευσης τυφλών, η έλλειψη ηχητικών διατάξεων στα φανάρια και τα εμπόδια στις αστικές συγκοινωνίες περιορίζουν καθημερινά την κίνηση των συμπολιτών μας, μετατρέποντας ένα θεμελιώδες δικαίωμα σε καθημερινό αγώνα επιβίωσης.

Για το Πράσινο Κίνημα, η βιώσιμη κινητικότητα δεν αφορά μόνο τη μείωση των ρύπων, αλλά και την εξάλειψη των αποκλεισμών. Μια πόλη δεν μπορεί να είναι «πράσινη» αν δεν είναι προσβάσιμη.

Το Πράσινο Κίνημα προτείνει και διεκδικεί:

  • Στρατηγικό ανασχεδιασμό των αστικών κέντρων με βάση τις αρχές της «Καθολικής Προσβασιμότητας», διασφαλίζοντας ελεύθερα, ασφαλή και χωρίς εμπόδια πεζοδρόμια.
  • Άμεση ψηφιοποίηση και εφαρμογή έξυπνων, πράσινων τεχνολογιών (π.χ. «έξυπνες» ηχητικές διαβάσεις, προσβάσιμες ψηφιακές εφαρμογές πλοήγησης) που διευκολύνουν την κίνηση των ατόμων με οπτική αναπηρία.
  • Αυστηροποίηση των ελέγχων και των προστίμων για την παράνομη στάθμευση σε ράμπες, διαβάσεις και οδηγούς όδευσης τυφλών.
  • Καθολικά προσβάσιμα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και υποδομές, ώστε κάθε πολίτης να μετακινείται αυτόνομα από και προς την εργασία, την εκπαίδευση και την ψυχαγωγία.
  • Ενίσχυση των δημόσιων δομών εκπαίδευσης στην κινητικότητα και τον προσανατολισμό, καθώς και την παροχή σύγχρονων τεχνολογικών βοηθημάτων σε όλους όσους τα έχουν ανάγκη.

Το λευκό μπαστούνι είναι το μέσο για την ανεξαρτησία. Υποχρέωση της Πολιτείας είναι να διαμορφώσει το περιβάλλον εκείνο όπου η χρήση του δεν θα αποτελεί δοκιμασία, αλλά αυταπόδεικτο δικαίωμα.

Το Πράσινο Κίνημα δεσμεύεται να συνεχίσει να μάχεται για κοινωνίες συμπερίληψης, όπου κανένας άνθρωπος δεν θα μένει στο περιθώριο.

Ο κ. Φώτης Μπίμπασης, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του Πράσινου Κινήματος, αντιπρόεδρος του Πράσινου Ιδρύματος «Θεόφραστος», σύμβουλος της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας για την Πράσινη Οικονομία και τυφλός ο ίδιος δήλωσε σχετικά: “Η προσβασιμότητα ξεκινά από τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζονται οι χώροι στους οποίους κινούμαστε καθημερινά. Ένα κτίριο, ένας δημόσιος χώρος ή μια υπηρεσία θα πρέπει να είναι λειτουργικά για όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, χωρίς να απαιτούνται κάθε φορά πρόσθετες παρεμβάσεις για να καλυφθούν βασικές ανάγκες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι πινακίδες με ανάγλυφα γράμματα και γραφή Braille, οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους με οπτική αναπηρία να προσανατολιστούν μέσα σε ένα κτίριο και να εντοπίσουν τον χώρο που αναζητούν.

Τέτοιες υποδομές, ωστόσο, δεν ωφελούν αποκλειστικά τους ανθρώπους που είναι τυφλοί. Μπορούν να αποδειχθούν χρήσιμες και για κάποιον που αντιμετωπίζει προσωρινά δυσκολίες στην όρασή του, για παράδειγμα μετά από μια χειρουργική επέμβαση, αλλά και γενικότερα για ανθρώπους που χρειάζονται σαφή και εύκολα αντιληπτά σημεία προσανατολισμού.

Η λογική είναι απλή. Όταν οι ανάγκες διαφορετικών ανθρώπων λαμβάνονται υπόψη από το στάδιο του σχεδιασμού, οι χώροι γίνονται πιο λειτουργικοί για όλους.

Η ασφαλής μετακίνηση δεν αποτελεί πολυτέλεια ούτε ειδική μεταχείριση. Συνδέεται άμεσα με την αυτονομία και την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, με το δικαίωμα να μπορεί να πάει στη δουλειά του, να εξυπηρετηθεί σε μια δημόσια υπηρεσία ή να περπατήσει στην πόλη χωρίς να εξαρτάται διαρκώς από τη βοήθεια κάποιου άλλου.

Σε μια εποχή που οι τεχνολογικές δυνατότητες και οι λύσεις για την προσβασιμότητα εξελίσσονται, το ζητούμενο παραμένει και βαθιά κοινωνικό. Οι υποδομές έχουν σημασία, οι σωστές προδιαγραφές είναι απαραίτητες, όμως εξίσου σημαντικός είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τις ανάγκες των συνανθρώπων μας.

Η ενσυναίσθηση δεν σημαίνει απλώς να αναγνωρίζουμε ότι κάποιος αντιμετωπίζει δυσκολίες. Σημαίνει να προσπαθούμε να κατανοήσουμε πώς βιώνει τον ίδιο χώρο και να φροντίζουμε ώστε οι δικές μας επιλογές, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο οργανώνεται η πόλη, να μην προσθέτουν νέα εμπόδια στην καθημερινότητά του.

Η Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού υπενθυμίζει ότι μια πραγματικά συμπεριληπτική κοινωνία κρίνεται και από τις πιο μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας. Από ένα πεζοδρόμιο χωρίς εμπόδια μέχρι μια πινακίδα που επιτρέπει σε έναν άνθρωπο να βρει μόνος του τον προορισμό του, ο σεβασμός γίνεται πράξη όταν μετατρέπεται σε ασφαλείς και προσβάσιμες συνθήκες ζωής για όλους.”